Od Resshy

Była to bardzo urodziwa noc. Księżyc był na tyle jasny, że oświetlał te ulice, które nie miały lamp. Niestety gwiazd nie było widać, ponieważ zbierało się na deszcz. Chmury w kilka minut zasłoniły większość nieba i sprawiły, że na alejach momentalnie nastała cisza. Tylko jedna ulica nadal tętniła życiem. „Dzielnica czerwonych latarnii”, tak na nią wołali, choć nie do końca zgadzała się z ideą właśnie takiej dzielnicy. Owszem, była tam prostytucja, bary i tym podobne, jednak nie na tym skupiała się cała dzielnica. Tam można było przyjemnie spędzić wieczór. Każdy zapominał o swoich zmartwieniach, wrogach czy nawet żonach, kochankach. Więc ta częśc miasta miała za zadanie… Była po prostu umilaczem czasu. Hazard, tańce, zabawy, bary, herbaty. Wszystko miało tu miejsce.

Przez jedną z takich ulic przechadzała się piękna o śnieżnobiałych włosach dziewczyna. Oko miała koloru szmaragdowego, a lewe było przykryte kruczoczarną opaską. Miała dosyć długie rzęsy. Po prawej stronie, przy uchu miała umieszczony kolorowy kwiat. Ubrana była w białą sukienkę, która według niektórych odkrywała zbyt wiele, na szczęście na ramionach zostało położone bolerko wykonane w stylu japońskim. Ressha, bo tak nazywała się ta piękna kobieta, która właśnie wracała z jednego baru i kierowała się do kolejnego.  Skręciła w najbliższą alejkę i weszła tylnym wejściem do kafejki. Gdy tylko stanęła w drzwiach wiele osób ją przywitało ciepło. Ressha odpowiedziała na uśmiechy i weszła w głąb baru. Pochyliła się w ramach szacunku, a następnie usiadła na przygotowanym miejscu.

- Więc Hebi, w co dziś gramy? – Czarnowłosy mężczyzna elegancko ubrany wygodnie usiadł naprzeciwko kobiety. – Dziś obiecuję, że wygram! I cię posiądę. – Głos był bardzo zachrypnięty, wręcz oschły. Ressha zaśmiała się cicho.

- Panie Robercie. Nie nauczył się pan? Nadal? Ile razy to ja już wygrałam? Choć dziś pójdę panu na rękę. Niech będzie pański ulubiony Poker. – Białowłosa powiedziała to z pociągającym uśmieszkiem na twarzy. Zaczęła tasować karty, robiąc to w dość spektakularny sposób.

- Poker! Więc stawiam dziś trzy razy większą stawkę! Za to będziesz siedzieć ze mną 3 lata, jeśli wygram.

- Dobrze pan powiedział. „Jeśli wygrasz” – Ressha ponownie się krótko zaśmiała. 

Cała runda nie trwała dość długo, ponieważ po chwili białowłosa powiedziała „Królewski Poker”, a Robert domagał się rewanżu, jednak kobieta wstała z krzesła i zabrała worek pieniędzy. Wyszła z kafejki szybkim krokiem. Zaczęło kropić, więc dziewczyna zarzuciła bolerko na głowę i pobiegła przed siebie.

Zatrzymała się dopiero pod dużym drzewem, które nie przepuszczało za dużo wody. Przykucnęła i otworzyła worek, w którym była nagroda dziewczyny. Miała zamiar to policzyć, lecz ktoś przerwał jej to przywitaniem się. Białowłosa wstała gwałtownie i obróciła się na piętach.

- W czym mogę służyć o tak później porze? – Uśmiechnęła się sztucznie i czekała na odpowiedź isoty.

<Ktos dokończy? C:>