Blog wstrzymany (?)

Witam. 

Tutaj Sleepwalker. ( Feliks Sykes )

Piszę tego posta, po bardzo spontanicznej rozmowie z horselove.

Jak pewnie zauważyliście obie mało udzielamy się (jeśli chodzi o opowiadania), a ostatnimi czasy ogólnie rzadko można nas tu spotkać.

Ja zaczęłam często wyjeżdżać, a teraz znów mam mało czasu na komputer ze względu na szkołę, mimo, że jeszcze się nie zaczęła. Chciałam zrezygnować z bloga na pewien okres i (jeśli administracja nie miałaby nic przeciwko) wrócić po pewnym czasie, kiedy znów będę miała wystarczająco czasu, jednak horselove sama sobie nie poradzi.

Dlatego też postanowiłyśmy wstrzymać działalność bloga do czasu, kiedy któraś z nas nie będzie miała wystarczająco czasu.

Chciałabym za to przeprosić oraz podziękować Eleri, Ayan oraz Badleroyowi za aktywność. :)

Od Eleri do Balderoya

Anielica była nie mało zaskoczona gestem nieznajomego. Noc faktycznie do ciepłych nie należała, a skrzydła mimo wszystko dawały ciut za mało schronienia przed chłodem. Otuliła się delikatnie płaszczem chłopaka i nieco ochryple, acz delikatnym głosem wypowiedziała swe imię „Eleri”. Szkarłatnowłosy uśmiechnął się i wyjawił dziewczynie swoje imię. Wiatr nagle zawiał mocniej, a włosy Eleri rozwiały się w stronę jego pędu.
- Tobie nie będzie zimno, skoro oddałeś mi swoją marynarkę ? – spojrzała na niego.
Chłopak jedynie odparł „ Nie wydaje mi się” i zaśmiał się cicho pod nosem.
Eleri nie wiedziała dokładnie jak ma się zachować. Obejrzała od stóp do głów stojącego naprzeciw niej nieznajomego. Nie dostrzegła skrzydeł więc nie mógł być Aniołem, ni Upadłym. Na człowieka również nie wyglądał, więc ostała się jedna możliwość. Balderoy musiał być Demonem. Ta myśl nieco potrząsnęła dziewczyną ze względu na to, iż rodzice w przeszłości wiele opowiadali jej o tej rasie. Czarnowłosa była uczona, że to łotry i piekielne istoty. Jednak pierwsze wrażenie na temat Balderoy’a było inne. On pomógł jej opanować narastający chłód, oddając jej przy tym swoje odzienie. Może czegoś od niej chciał ..? Eleri nie miała zamiaru w to wierzyć, była bowiem bardzo ufna. Ponownie lekko się uśmiechnęła.
- Co cię tu sprowadza ? – zapytała po chwili – Raczej o tej porze rzadko kogo można tutaj spotkać. – odgarnęła wtem kilka kosmyków włosów z twarzy.
Noc była ciągle jasna, mimo późnej pory, wiatr powiewał nadal z równą prędkością, chociaż czasami zachowywał się jakby w zamiarze miał prześcignięcie samego siebie. Trawa uginała się pod jego naporem, a nocne ptaki buszowały w poszukiwaniu jedzenia. Kilka sów huczało na pobliskim drzewie, co zagłuszało ciszę, płynącą w uszach Eleri.
- Wracałem do domu, ale postanowiłem przejść lasem. – Balderoy odparł z lekkim uśmiechem.
Anielica skinęła głową w zrozumieniu.
- A ciebie co tu sprowadza ? – lekko zdziwiony dodał po chwili.
- Noc, gwiazdy .. Uwielbiam je obserwować. Chociaż masz rację, to nie jest odpowiednia noc na takie leżenie pod gołym niebem, jest faktycznie chłodno .. – odpowiedziała z lekkim rozmarzeniem w głosie.

< Panie demon ? :3 >

Od Baldroya do Eleri

Właśnie wracałem z uśmiechem z kasyna, w którym udało mi się zbić małą sumkę grając w jakąś karciankę. Raz na jakiś czas dodatkowy zarobek i trochę dobrej zabawy nie zaszkodzi, prawda? Planowałem wracać do domu, jednak po chwili stwierdziłem, że mam ochotę na spacerek po pobliskim lesie. Wlazłem między drzewa i zacząłem lawirować między nimi, zachaczając co jakiś czas o jakąś wydeptaną ścieżynkę czy małą polankę. Właśnie na takiej polance dojrzałem w pewnym momencie drzemiącą dziewczynę, a zmniejszając dystans między mną a nią zorientowałem się, że jest całkiem ładną anielicą, pochodzącą prawdopodobnie z dobrego rodu.
- Doprawdy, ja to mam talent do znajdywania ładnych kobiet w lasach... - mruknąłem do siebie z przygłupim uśmieszkiem pod nosem, coraz bardziej zbliżając się do anioła. Po chwili spostrzegłem, że dziewczyna się wybudziła i zaczęła powolutku podnosić się z ziemi, drżąc i otulając się skrzydłami. Nie minęło parę sekund, a ona już na mnie patrzyła z nieukrywanym zainteresowaniem. Podszedłem jeszcze kilka kroków i ukłoniłem się jej lekko.
- Witam. Doprawdy nie wiem co panience przyszło do głowy, by spać w takim miejscu. Dzisiejsza noc nie należy do najcieplejszych. -uśmiechnąłem się przyjaźnie i zdjąłem marynarkę, którą założyłem specjalnie na wypad do kasyna, po czym zarzuciłem ją na ramiona anielicy. - Czy mógłym poznać panienki imię?

(Panienko Eleri? c:)

Od Balderoya cd Ayan

- Skończyłaś już pić herbatę? -zapytałem. Wpadł mi do głowy pewien ciekawy pomysł...
- Tak, a czemu pytasz?
- Nieważne, nie powinno cię to obchodzić - zaśmiałem się, gdy dziewczyna spojrzała na mnie spode łba. Wyglądała naprawdę śmiesznie, aż poprawiła mi humor. - Mogę zabrać twoją filiżankę? Dziękuję. - wstałem i bezceremonialnie zabrałem naczynie razem ze spodkiem, po czym wróciłem na swoje miejsce i postawiłem je po mojej stronie stolika. Mała wróżba nie zaszkodzi, prawda?
- Co ty chcesz... - zaczęła, ale nie dałem jej skończyć, wyprzedzając ją z odpowiedzią, przy okazji zerkając na jej z deczka zdziwioną minę.
- Zaraz zobaczysz, spokojnie. - zamyśliłem się usiłując przypomnieć to, czego kilka lat temu uczyła mnie Lamia, podwładna mojej starej przyjaciółki, którą traktowała niczym własną córeczkę. Nagle mnie olśniło. Chwyciłem lewą ręką uszko filiżanki Ayan i zacząłem obrękcać ją w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Jedno okrążenie, drugie, trzecie... Dość, trzy wystarczą. Odwróciłem filiżankę stawiając ją na spodku do góry dnem.
- Ayan, licz do siedmiu. I tak nie masz nic innego do roboty, niewolnico. - wydałem polecenie, a anielica z miną obrażonego dziecka i założonymi rękami rozpoczęła odliczanie. Łał, mam tę moc, wykonała polecenie! Jestem boski! Zaśmiałem się nagle. Dobrze, anielica skończyła odliczanie, resztki napoju wykapały na spodek, więc pora na kalafiora! Albo na odwrócenie filiżanki... Dobra jednak to drugie. W milczeniu ustawiłem filiżankę w normalnej pozycji i zacząłem przyglądać się fusom herbacianym. Silia zawsze nigdy się nimi nie zajmowała, wiedząc, że prędzej czy później najdzie mnie ochota na wróżby.
- Pomyślmy... Te fusy blisko brzegu przy uszku przypominają profil końskiej głowy, a tamte troszkę dalej, bliżej brzegu wyglądają na kapustę... Tuż obok są takie ułożone na kształ jakby... Em... Kosy? Tak, wyglądają na kosę, ostrzem do kapusty... Czyli mamy konia, kapustę i kosę... - moim bezbłędnym rozumowaniem wyciągnąłem zaskakujące wnioski. -Wybacz mi na chwilkę, zaraz wracam, nie ruszaj się stąd, dobrze?
- Aha, jasne... - odpowiedziała, gapiąc się na mnie jak na skończonego idiotę. Uśmiechnąłem się i polazłem do mojej małej prywatnej biblioteki w poszukiwaniu książki z wróżbami. Muszę kiedyś powiedzieć Silii jak bardzo ją podziwiam za umiejętność zachowania porządku w tym miejscu. Nie minęła chwila a już wracałem z tym średnio opasłym tomiskiem pod pachą do salonu, gdzie zastałem dziewczynę drażniącą się z kanarkiem.
- Tylko uważaj żeby ci paluchów nie odgryzł! - rzuciłem, usiadłem na swoim miejscu i zacząłem szukać odpowiedniej strony. Eureka! - Ayan, chodź tutaj. - przywołałem ją gestem dłoni nie spuszczając wzroku z księgi. Dziewczyna oparła się rękami o podłokietnik fotela pochylając się nad moją książką, jednocześnie nie zasłaniając mi widoku. Rzuciłem na nią kątem oka i już ogarnąłem, dlaczego Raito tak ją lubi... Powiedzmy, że ma bardzo ładne krągłości, idealnie proporcjonalne w stosunku do reszty ciała... Argh... Aż nie mogłem się powstrzymać, żeby ją uszczypnąć w ramię. Dziewczyna zaskoczona natychmiast lekko odskoczyła do tyłu, złażąc z podłokietnika, a ja wpatrywałem się w jej oczy z jednocześnie złośliwym oraz lubieżnym uśmieszkiem.
- Nie kuś mnie tak, bo jeszcze zrobię ci coś, przez co prawdopodobnie dostaniesz mocno po twarzyczce od swojego właściciela, niewolnico. - zaśmiałem się.
- Kurka wodna, o co ci chodzi? -mruknęła stając za mną, na powrót przybierając minę obrażonego dziecka.
- Domyśl się. A wracając do fusów, to masz przekichane na całej linii... - powiedziałem i zerknąłem na nią, a ona tylko przekrzywiła głowę.
- Niby czemu?
- Fusy nie kłamią. Koń - romans, wieści od kochanka, kapusta - zazdrość przyczyną kłopotów, kosa - zagrożenie. Patrząc po ich ułożeniu, niedługo będziesz miała problemy z romansem, bo ty/Raito/Kou niepotrzebne skreślić będziesz zazdrosna/-ny i przez to znajdziesz się w zagrożeniu. Tyle w temacie.

(Le Ayan, dokończysz może? C: )

Wyrzucone! + informacja

W dniu dzisiejszym muszę pożegnać dwie anielice, które nie napisały ani jednego opowiadania. 

Może kiedyś do nas wrócą, może nie. 

Aida VanderDragon!

 Oraz:

Ćma!

Dziękujemy za dołączenie i przykro nam, że żegnamy się z takiego powodu.

Informacja:

 Piki, autor Daniel'a będzie przez jakiś czas nieobecny z powodu prywatnych powodów. 

Informacja dodatkowa!
Na blogu niebawem pojawi się konkurs związany z czytaniem opowiadań innych.

Od Resshy CD. Kirita

-Nie to nic takiego. – Białowłosa uśmiechnęła się ciepło i pokazała swoje śnieżnobiałe zęby, które idealnie pasowały do bladej cery.

- Może pomogę? – Nieznajomy jej mężczyzna puścił kobietę z uścisku i postawił to co trzymał w ręce na bliskiej szafce. Wypiął się i sięgnął wazon z chińskimi znakami.  – Proszę. – Podał wazon dziewczynie, a ta wzięła szkło z jego rąk do swoich. Nie dało się określić jak szybko to zrobiła, ale po chwili nawet stała tyłem do mężczyzny i przyglądała się jego wyborowi. Pomachała do sprzedawczyni, a ta szybko podbiegła. Mówiła coś cicho i chichotała kilka razy, a po chwili ponownie odezwała się do białowłosego mężczyzny.

-Szukał pan nowego kompletu? – Podeszła bliżej i uśmiechnęła się pociągająco, a następnie odwróciła się na pięcie. – Więc pogadałam z oto tamtą kobietą i wyszukałam taki komplecik. W zamian za pomoc. – Schyliła się po swój wazon, który odstawiła gdzieś na początku. Nieznajomy uważnie obserwował jej ruchy i uśmiechnął się pod nosem. Działała bardzo szybko, wręcz starała się, by nikt jej nie pomagał.

- Nie musiałaś się kłopotać. – Mężczyzna podszedł bliżej i przyjrzał się uważnie kompletowi. – Dużo tego i…

- Nie lubię być komuś coś winna. – Ressha spojrzała na nieznajomego.

- Całkiem ładne. Więc jak masz na imię? Nie lubię jak ktoś mówi do mnie per Pan. – Gestem ręki zawołał kasierkę, która podliczyła wszystko. Zaskoczyła trochę go cena, ale kupił całe dwa pudła. Podrapał się po głowie.

- Ressha. – Wypowiedziała szybko, a białowłosy zwrócił się do niej. Spojrzał się z ciekawością.

- Więc nazywam się Kirito i… Skoro wybrałaś taki ładny komplet, to chcę cię prosić o przysługę.  – Hebi zwróciła uwagę na mężczyzna, już domyślała się o co chodzi. Wyjrzała przez okno czy nadal pada. Mało tego, lało. Wybiegła na chwilkę i zawołała powóz konny, który gotowy był ich zawieźć. Wróciła z błyszczącymi się włosami. Krople deszczu pozostały na niej.

Kirito stał już z jednym, większym pudłem w rękach, a Ressha zgarnęła mniejsze pudełko i pożegnała się ze znajomymi. Oboje wybiegli szybko i wsiedli do wozu. Białowłosy podał adres na który miał zmierzać powóz. Hebi otworzyła szeroko oczy, nie spodziewała się, że Kirito będzie strasznie bogatym paniczem. Uśmiechała się do siebie.

Kiedy dotarli, mężczyzna chciał zawołać służbę, by im pomogli, jednak Ressha nie obawiała się tego, że zmoknie. Przemknęła szybko do budynku, a Kirito za nią. Uśmiechnął się i postawił rzeczy przy wieszakach.

- Oj, Powóz odjechał. – Spojrzała na ślady koni. – Skoro ci pomogłam, to co ty na to, by dać mi trochę herbaty? – Uśmiechnęła się i zaśmiała krótko.

<Kirito?>

Od Jessici.

Było rano, jednakże wystarczająco jasno aby struga światła przez niewielką szparę obudziła Jessice. Otworzyła swoje duże, piwne oczęta. Wyglądały na zaspane, jednakże wiedziała, że nie powinna się obijać. Wstała, dokładnie rozejrzała się, po czym natychmiast wybiegła na dwór. Gnar wcale nie zareagował inaczej. Nadstawił swoje wielkie uszy i stanął jak wryty z Jess. Oboje wiedzieli, że coś się dzieje. Nagle za trzęsła się ziemia. ''Heltyfum nadchodzi'' - pomyślała
Natychmiastowo z przerażenia wbiegła do ciemnego pomieszczenia, nic nie wpadło jej do głowy prócz otworzeniem tajnego przejścia i przeleceniem się do Alix. Korytarze był nie przyjemne. Zwłaszcza po niewielkim trzęsieniu się ziemi, trochę kamieni oraz ziemi wpadło do korytarzy przez co lot stawał się trudniejszy. Kiedy znalazła się u wrót były zamknięte. Instynkt Jesici wyczuł coś podejrzanego, jednakże coś dawało ją w błąd. Drzwi otworzyły się same. Krzywo spojrzała na to sytuację. Weszła powoli, starając się aby narobić jak najmniejszą ilość hałasu. Drzwi zatrzasnęły się a światło zgasło. Zrobiło się strasznie, nie wyobrażalnie zimno. Czuła jakby Heltyfum stał dosłownie przed nią.